20/12
2025

wigilia bez ciebie

czas się wypełnia coraz bardziej

ciszą po tobie

pachnie świerkiem w domu

jarzą się światełka

w tle słychać pozytywkę

słyszysz

twoje imię we wszystkim co robię

biały obrus już przygotowany

czerwone świece i zapach goździków

wpleciony w każdy uśmiech smutny

niezwyczajność rodzi milczenie

pełne słów ciepłych jak zawsze

życzenia przerwane w pół

kiedy wzrok się zatrzyma

na nakryciu dla ciebie

by wbrew wszystkiemu przytulić

tę niewyrażalną pustkę

bo wiem że w niej jesteś

🌺JoAnna🌺 20 grudnia 2025 17:51
Nie mam słów, przytulam, wiem, że JEST.
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Pani od Puszka i Puszek21 grudnia 2025 19:37
Cisza, pachnąca świerkiem boli najbardziej przy białym obrusie, a puste miejsce staje się pełne miłości. Bardzo poruszające, do bólu.
Przytulam mocno...
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
sisy8922 grudnia 2025 13:13
Przepiękny wiersz i taki wzruszający... Bliscy są zawsze z nami, w naszych sercach, myślach... Przytulam ❤️
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Andrzej Włodarczyk23 grudnia 2025 15:21
To wiersz, który naprawdę trafia w serce – czuć w nim tę delikatną równowagę między smutkiem a pamięcią, między codziennym rytuałem a tęsknotą za kimś bliskim. Bardzo naturalnie pokazuje, że Święta to nie tylko radość, ale też przestrzeń dla tych, którzy odeszli – każdy drobny detal, zapach czy świeca staje się nośnikiem wspomnień. Wiersz nie próbuje uciekać od pustki, tylko ją oswaja, a przez to staje się bardziej autentyczny i prawdziwy. Trudno się przy nim nie zatrzymać i nie pomyśleć o własnych chwilach przy świątecznym stole.
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
♥ Łucja-Maria ♥3 stycznia 2026 10:27
Bogusiu!
Przepiękny wzruszający wiersz. Nie da się ukryć smutku na twarzy. Łzy poleciały.
Przytulam Cię mocno:)
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi