perspektywa - wiersz w odsłonie muzycznej

 

wiersz w odsłonie muzycznej...

perspektywa 

jestem w drodze do wielkiej tajemnicy brzegu

chociaż wiem że już nie jestem dobra

w spojrzeniu na rzekę pod pewnym kątem

nie mówiąc o liczeniu gwiazd

bo po co to komu kiedy patrzenie na wprost

jest bardziej na czasie by nie przegapić

szansy która drugi raz się nie trafi

tylko tu i teraz wszystkie księżyce

wschodzą pod wieczór kiedy zamykam okno

wcale mnie to nie dziwi o nic już nie pytam

część odpowiedzi już znam a resztę poznam

w odpowiednim czasie bez pośpiechu

bez pamiętania wyobrażenia o brzegu

wystarczy tylko kierować się ku niemu

tak mało i tak wiele  

szeleści deszczem i wersem

kiedyś deszcz był sprzymierzeńcem

gdy delikatnie chłodził nasze ciała

dzisiaj wzbudza z mojej strony 

nieprzyjazne odczucia

oswajam każdego dnia trwanie bez ciebie

dokończyłam obraz kwitnącej wiśni

cierpliwie czekał od zeszłego roku

wiersz który wciąż się pisze o słońcu

tylko jeden wers w kroplach na szybie

jest zapowiedzią że w końcu przestanie

otrząsną się z kropel kwiaty hortensji

przebiorę farby wybiorę może jasne

różne odcienie niebieskiego jak oczy

w których utonęłam i ciągle się unoszę

ponad zgiełkiem świata który przygniata

złem i zapomnieniem tego co piękne

wtedy badam swój puls krew wciąż płynie

jak sok pomarańczowy dla naszej wnuczki

z impetem wskakuje do największej kałuży

a potem pokazuje mi odbite w niej niebo

coraz jaśniejsze coraz jaśniejsze