27/01
2026

nie można milczeć

czasami przechodzę przez sny

o fioletowych jeziorach

po drugiej stronie chodzą koty

plączą się między nogami

z pokolenia obozowych traum

patrzą na mnie i pytają wzrokiem

dlaczego tak szybko zapomnieliśmy

mówiliśmy nigdy więcej

słowa zagubiły się w chaosie

czyny przekreślają wszystko

tylko ten jeden dzień

przypomina tory dymy istnienia

które wciąż czekają

na spełnienie obietnicy

zarysy coraz mniej wyraźne

gaśnie światło w oczach

tych którzy przeżyli

tylko łza czasami spłynie

nie wiem co mam powiedzieć

kiedy kruszy się ład

przecież pamięć nie jest ciężarem

więc pamiętam w Waszym imieniu

sisy8929 stycznia 2026 12:12
Wspaniały wiersz.
Pozdrawiam serdecznie.
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Andrzej Włodarczyk30 stycznia 2026 17:34
Te fioletowe jeziora i koty między nogami – taki subtelny, surrealny obraz, a jednocześnie głęboko bolesny. Czyta się to jak czułą, ale bolesną refleksję nad tym, że „nigdy więcej” czasem pozostaje tylko słowem.
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Pani od Puszka i Puszek30 stycznia 2026 18:58
Bardzo mocny wiersz.
Czytałam go z ciszą w sercu, bo tu cisza mówi najwięcej. To pytanie o pamięć i odpowiedzialność zostaje długo po przeczytaniu ostatniego wersu. Dobrze, że nie milczysz. Dziękuję.
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi